Hoe leven de kinderen en hun families?

Meer dan 300.000 kinderen zijn door de oorlog wees geworden. Er bestaan geen officiële statistieken over het aantal kinderen die door één ouder, voornamelijk de moeder, opgevoed worden. De meeste van deze kinderen overleven amper.
Ze hebben geen boeken, geen kleren, geen computers, geen eten en geen normale leeromstandigheden. Hun geloof in de toekomst bestaat niet meer.

Stichting “Spero” heeft als doel deze kinderen op verschillende manieren te helpen. Zij hebben recht op een eerlijk onderwijs, maar zonder hulp van iemand anders kunnen zij deze niet krijgen.

Manieren zoeken om te overleven
Kinderen die in de oorlog geboren werden, toen hun moeders constant onder de stress stonden, op de vlucht waren, geen enkele medische zorg en bijna niet te eten hadden, hebben nu zware lichamelijke en geestelijke klachten, of hebben chronische ziektes ontwikkeld. Deze kinderen staan heel slecht in de maatschappij. De staat doet amper iets om ze naar redelijke toekomst te helpen. Hun ouders zijn de enige die ze willen helpen, maar ook zij staan machteloos. Zij leven van de inkomsten die wij ons hier niet kunnen voorstellen.
De laatste tijd verschijnen er steeds meer advertenties in de krant waarin de ouders, vooral de moeders, hun organen, zoals de nieren, te koop aanbieden. Dit zien ze als de enige mogelijkheid om hun gezin financieel te ondersteunen.
Veel families die geen huur kunnen betalen verhuizen naar zogenaamde “collectieve verblijfplaatsen”. Degene die daar een plek krijgen kunnen zich “de gelukkigen” noemen omdat de aantal plekken in zulke centra beperkt is.
Sommige families verhuizen, bij het ontbreken aan geld voor een echte woonruimte, naar fabriekruimtes die niet in functie zijn, om daar hun woonruimte in te richten.

De strenge Bosnische winters
In Bosnië bestaat er, met uitzondering van enkele steden, geen stads en / of centrale verwarming. Mensen moeten haardhout kopen om de winter door te kunnen komen. Hout kost geld dat vele families simpelweg niet hebben. In de winter liggen kinderen in hun bed onder dikke dekens huiswerk te maken.

Een onherbergzaam landschap
Bosnië heeft een ruig landschap. Er zijn veel afgelegen dorpen in de bergen. Het contact van zulke dorpen met de grotere steden of dichter bevolkte gebieden is, vanwege de moeilijk begaanbare landschap, zeer moeilijk te realiseren. Het openbaar vervoer reikt meestal niet zo ver en voor een auto hebben deze mensen geen geld. Fietsen is geen oplossing vanwege de hoge bergen.
Kinderen uit zulke dorpen lopen dagelijks 10-15 km naar school en terug. In de winter is dit bijna niet te doen. Een busje zou voor hun een oplossing kunnen zijn.